Yollardayım...

Bir gün diyorsun; böyle bir şey istiyorum, şunu yapayım, bunu yapayım. Sonra ona takılıyorsun, onu gözetiyorsun. İki ay geçiyor, vazgeçiyorsun. Sonra başka bir şey, sonra başka, sonra başka. Sonra bunlara takılmıyorsun. Artık kalıcı şeyler diyorsun, yazayım, çizeyim, çalayım, süreyim. Umutlarına dahil hepsi, ama düşmeden kaçını kaldırabilirsin? Yola devam edebilirsin? Umutların, hayallerle, hayallerin gerçeklerle dengesi lazım, ki düşersen hepsi birden kırılmasın.