Aida Begic'in adını sanırım ilk defa geçen yıl Filmekimi sırasında duymuştum. Muhtemelen Çocuklar filminin gösterilecek olmasından dolayı yazılmış bir röportajda. Daha sonra da filmi izledim. Film daha ilk sahnelerde kendi üslubunu hissettirmiş ve beni içine çekmişti. Zaten benim de hazır yanımdı ve böyle bir beklentiyle gitmiştim. Yönetmen filmin sonuna kadar müzik ya da dış ses kullanmamış ve Bosna trajedisini farklı bir boyutuyla ele almış. Bir savaşın etkisini savaştan sonra nasıl gösterdiğini, böyle bir yerde hayatın nasıl şekillendiğini ve zorluklarını etkileyici biçimde anlatmış. Filmi izlerken sanki birkaç gün oralardaymışsınız ve arkalarından onları takip ediyormuşsunuz gibi hissediyorsunuz. Yani en azından ben öyle hissettim ve benim için de bu filmi ayrı bir yere koyan şey bu sanırım.
Hiç yorum yok :
Yorum Gönder