Deniz Benim Kardeşim

Deniz benim kardeşim'deyince akla Jack Kerouac'ın ilk yazdığı ve aynı zamanda hiçbir zaman basımını göremediği kitabı gelir. Bu kitap 1942'de yayına hazırmış ancak ilk olarak 2011'de basılmış.
Beat kuşağının en önemli temsilcilerinden olan Kerouac'ın en bilinen eseri Türkçe'ye Yolda adıyla çevrilmişti. Özellikle yeraltı edebiyatını sevenler için etkileyici olan Yolda adlı eserinde yazar Amerika'yı her karışında farklı deneyimlerle yıllar boyu nasıl dolaştığını anlatırken, bu serüvenleri, yazarın üslubunu ve yayına girme hikayesini yine aynı zevke sahip birçok insan bilir. Jack Kerouac'ın kitapları konusunda kaderi genelde benzerdir. Yolda da ilk yazıldığında basılmayacak 1957'e kadar 6 yıl kadar bekleyecektir.
Deniz Benim Kardeşim'i okuduktan sonra ise aslında Yolda'nın temelinin 10 yıl önce atılmış olduğunu görüyoruz. Fakat bu kitapta biraz daha farklı insanların hayatlarına giren, biraz daha çevresine odaklanan bir yazar var. Bununla birlikte konu aynı konu, heyecan da aynı heyecan diyebiliriz.

Bu kitapta da kendi yaşamında esinlendiği, karakterleri aynı gerçek yaşantısındaki karakterlerden oluşturduğu, gemi yolculuğunu anlatıyor Jack. 20 yaşında okuluna ara verip Grönland seferine çıkan yazarın buradaki tecrübeleri hikayenin akışını şekillendirirken, yaşam amacını ve hayat hakkındaki diğer sorgulamaları da kitapta önemli yer tutuyor. Üniversiteye ara verip sefere çıkmasını Jack Kerouac şu sözlerle açıklıyor; Savaşmak ya da birilerini öldürmek için değil, kardeşlerimle bir arada olmak için bu yolculuğa çıkıyorum". Sonrasında Amerikan ticaret filosuna katılıyor.
Kitapta geçenleri anlatmak için en iyi sözleriyse yine bir mektubunda kendisi yazıyor; "Bu kitaba, Deniz Benim Dardeşim'e yaşamın tüm tutkularını ve görkemini, tedirginliğini ve huzurunu, heyecanını ve iç sıkıntısını ve arzu, öfke, korku, zafer ve ölümle dolu tüm sabahlarını, öğlenlerini ve gecelerini işleyeceğim." Yazarın neden bu kadar çok kendisini yollara, denizlere vurduğu sorusuysa yine kendisi belirttiği şekilde, dünyayı okuyarak değil yaşayarak tanıma isteğindendir. Yalnız bu sözün benim için bir hakikatten çok yazarın neden bu şekilde yaşadığını anlatmakta olduğunu da belirtmeliyim.